emails

‘ik heb anderhalf uur geleden u een email gestuurd, maar deze is nog niet beantwoord’.

Ik stond even met m’n mond vol tanden en kon geen zinnig woord uitbrengen.

Het moet niet gekker worden.

 

Vrije dag

Ik had een vrije dag.

Een vrije dag houdt voor mij in: andere dingen doen dan mijn werk.

Emails horen bij m’n werk. Deze worden op een vrije dag dan ook niet gelezen. En dus ook niet beantwoord.

Op m’n vrije dag neem ik wel de telefoon op.

Als ik ‘m hoor en ie in de buurt is.

Dus ook zo deze vrije dag.

 

Telefoon

De telefoon gaat over.

Ik zit net aan een lekker bakje koffie. Uit te rusten van dozen sjouwen.

Een vrije dag is vaak fysiek hard werken, lekker.

Hoef ik die dag in ieder geval weer niet te sporten.

Maar terug naar de telefoon.

Ik neem netjes op, want de werktelefoon staat doorgeschakeld naar prive. Je weet dus nooit wie je aan de lijn krijgt.

Of ik moet het nummer kennen. Dan neem ik wat minder formeel op.

Een mij onbekende mevrouw begint te praten over haar email die ze heeft gestuurd. En waarom ik nog niet geantwoord heb.

Ik denk even na. Heb ik gisteren of eergisteren een email gehad van deze mevrouw? Ik kan het me niet herinneren.

Dus ik vraag het even na. ‘Wanneer heeft u de email gestuurd, en wat was het onderwerp?’

 

Gedachten

Dit zijn wel twee vragen ineen, maar bij sommige personen vind ik dat wel kunnen.

Ze had een vraag over een lab-test. En ze had de email anderhalf uur geleden gestuurd.

Mijn mond viel open van verbazing.

Ik hoorde de radertjes in m’n hoofd schakelen.

Hoorde ik dit nu goed? Anderhalf uur geleden? En dan nu aan de telefoon hangen om te vragen waar het antwoord blijft?

 

Er gingen heel veel gedachten door m’n hoofd. Heb ik ergens iets gemist? Is de werkcultuur in Nederland ineens heel hard veranderd? En heb ik dat niet meegekregen? Had ik iemand iets beloofd? Waar ging het eigenlijk om?

 

 

Grenzen

De beller was een voor mij volkomen onbekende persoon.

Deze mevrouw wilde graag weten of ze burnout heeft.

En of ik haar daarop kon testen.

Ik heb haar vriendelijk gezegd, dat de mogelijkheid van een burnout wel degelijk zou kunnen bestaan. Als je zo strak in het leven staat is ontspannen moeilijk. Je vraagt dan veel van jezelf, teveel, dat kan tot uitputting leiden.

Ik heb haar ook verteld dat ik de volgende dag haar email zou bekijken. Maar heb haar niet beloofd dat ik morgen de email ook ga beantwoorden.

Sommige emails kunnen niet direct beantwoord worden. Daar heb ik tijd voor nodig. Om dingen uit te zoeken, na te vragen of wat dan ook.

En dat is werk. En dat wil ik op mijn, sporadische, vrije dag even loslaten.

Ben ik dan niet gepassioneerd? Sta ik niet in dienst van mijn clienten? Beide vragen kan ik vanuit mijn hart met een grondig ‘JA’ beantwoorden.

Maar ook ik heb grenzen.

M’n werk even loslaten geeft ruimte, ruimte voor nieuwe inzichten, tijd voor organisatie in mijn hoofd. En daar heeft de client,  alleen maar voordeel van.

 

Contact, graag

Wilt u mij een email sturen, dat mag,

Graag zelfs.

Ook op werkdagen worden ze niet beantwoord binnen anderhalf uur.

Soms ook wel, als je toevallig je email net gestuurd hebt als ik bezig ben met beantwoorden.

Email is voor mij een middel, het is niet m’n werk.

In mijn werk ben ik met mensen bezig.

En dan laat ik me niet afleiden door email, social media of telefoon.

Dus eigenlijk had ze geluk dat ik een vrije dag had.

Anders had ik ook de telefoon niet aangenomen op dat tijdstip.

email inbox

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *