BIJNA 75 JAAR VRIJHEID

Binnenkort is het 5 mei, dat betekent dat we dit jaar 75 jaar vrijheid herdenken. Ja herdenken, en niet vieren. Vieren is met z’n allen uitbundig naar buiten, een feestje bouwen. Maar dat kan niet, dat mag niet. Vandaar mijn titel ‘BIJNA 75 jaar vrijheid’.  Of moet ik zeggen: 75 jaar BIJNA VRIJHEID. Want bijna is niet helemaal. ‘Bijna vrijheid’ kun je dan synoniem houden voor ‘on-vrijheid’?

Want van echte vrijheid kunnen we op dit moment niet spreken. We zijn gebonden aan handen en voeten, zitten gekluisterd aan huis. Mogen ons werk niet doen, de scholen gaan dan wel weer beperkt open. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, ‘beperkt’.
Als je de Van Dale erop naleest bestekent ‘beperkt = kleiner maken’. Dus onze vrijheid is kleiner gemaakt. Een volledige vrijheid hebben we niet meer.

Samenscholing

Nu wonen wij op een dorp met een grote tuin en een weiland. Dus voor ons voelt het nog tamelijk vrij. Maar als ik ergens naar toe ga, een boodschap doen, dan voel en zie ik dat die vrijheid zeer beperkt is. Zo stonden met we een groepje van drie personen te praten op de stoep. De politie komt voorbij rijden en zegt ‘mensen, moet dat nu?’ En verzoch ons om door te lopen, of in ieder geval niet met z’n drieen daar te blijven staan praten. 0ca��Ɏ

Onderzeeer

‘Perform in the storm’ (PITS; een Nederlands initiatief die sinds kort ‘in de lucht’is) heeft dit mooi omschreven: het is al leven op een onderzeeer. Je zit met meerdere mensen op een kluitje (hopelijk niet in het riet). Dat kan heel functioneel en zelfs leuk en gezellig zijn. Maar je bent beperkt. In een van hun video’s geven ze het volgende voorbeeld: als we zijn uitgevaren en dan overlijd er een familielid, dan kan het betreffende bemanningslid niet naar de begrafenis. Als de tocht (lees: opdracht) twee maanden duurt, dan duurt het nogal een tijd voordat je je geliefden in de armen kunt sluiten om samen te rouwen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor blijde gebeurtenissen. Als je vrouw zwanger is, is het mogelijk dat je de bevalling misloopt van je eigen kind.

On-vrijheid

In zo’n soort situatie leven we nu ook. Wij mogen nu bijvoorbeeld niet op bezoek bij onze moeder in het verzorgingshuis. In de afgelopen weken zijn daar twee mensen overleden (niet door Corona!). Met deze mensen hebben we vele malen zitten praten of hebben een spelletje gedaan. Tegen de tijd dat we weer bij onze moeder op bezoek mogen, zijn deze mensen al lang begraven of gecremeerd, en zien we de familieleden niet meer, want die hoeven niet meer op bezoek bij hun vader of moeder. Voor ons niet een heel direct afscheid, maar toch voelt het heel raar.

Ik gaf al aan dat door onze woonomstandigheden wij nog weinig te maken hebben met de onvrijheid. Wij kunnen nog bijna alles doen. Ja, mijn dagelijkse leven verloopt nog aardig volgens het patroon van voor de ‘corona-maatregelen. Ik werk minder, maar dat is voor een beperkte tijd niet eens vervelend. Maar als ik ergens heen ga, bijvoorbeeld boodschappen doen, dan voel ik me net een paria. Mensen die met een grote boog om je heen lopen, die ineens een stap achterwaarts doen als ze denken dat je te dicht in de buurt komt. Anderhalve meter voor een virus? Nee, dat heeft niets, maar dan ook niets met een of ander virus te maken, maar alles met mnsn massa cntlr. Hoezo gehusseld? Ben ik dan toch echt die paria? Ben ik niet goed bij m’n hoofd? En verklaart dat dan mijn gevoel van on-vrijheid?

Censuur

De onvrijheid zie ik ook terug op en in de media. Heel veel zaken, filmpjes, podcasts en berichten worden gecensureerd. Zogenaamd omdat men ‘de muziekrechten heeft geschonden’.  Raar dat nu ineens zoveel mensen muziekrechten schenden. Dit was twee jaar geleden niet zo. Ziijn we dan van die ‘slechte’ burgers geworden? Die allerlei verkeerde zaken de wereld in sturen? En ons niet aan de regels houden? Wie heeft uberhaupt die regels opgesteld? .

Initiatieven

Mijn advies: blijf een open geest houden, blijf zelf nadenken. Bij iedere stap die er gezet wordt, bij iedere nieuwe maatregel. Want de onvrijheid introduceren gaat in kleine stapjes, zodanig dat je er in eerste instantie niet zo’n erg in hebt. Maar dan ben je vijf stappen verder en heb je het ineens in de gaten. Maar dan is het lastig om die vijf stappen ongedaan te maken. Een kleine stap de wereld uit helpen is makkelijker.

Gelukkig zijn er meerdere mensen die er zo over denken. En die de handen ineen slaan. Hier enkele voorbeelden (en ik hoor graag welke initiatieven er nog meer zijn):

  • Perform in the storm
  • De andere krant (500.000 exemplaren van de Vrijheidskrant binnen een dag allemaal op!)
  • Guido Sanen op FB (maakt iedere week een soort samenvatting over aan vrijheid gerelateerde onderwerpen; vaak snel lezen, want de volgende dag zijn diverse links reeds weer weg)
  • VrijheidNu.nl

Bezorgd

Misschien denk je nu: Trudy, je bent wel erg negatief op dit moment. Ben je depressief of ben je gek aan het worden? Nee hoor, ik ben niet depressief en ook niet gek. Mijn vitamine D gehalte is hoog, ik heb veel tijd in de zon kunnen doorbrengen de laatste weken. Mijn voeding is tamelijk gezond te noemen, ik beweeg ruimschoots. Allemaal zaken die een depressie tegen gaan (als ik die al zou hebben). Nee, ik ben bezorgd. Om mijn en onze vrijheid. Om dit te behouden mogen we niet alle macht uit handen geven, en zullen we de handen ineen moeten slaan. En op een positieve manier tegengas moeten geven.
Niet meer overleven, maar een vrij leven.
Zodanig dat de vlag ECHT uitgehangen kan worden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *