Marieke is een spontane vijftien jarige puber. Haar school is vorige maand samengegaan met nog enkele andere scholen. Om dit te vieren is er een wedstrijd uitgeschreven. Iedere leerling mag een plan bedenken. Het winnende project zal door de school ten uitvoer worden gebracht. Voor de jury hebben ze een professor van de TU, een huisarts uit de stad en een letterkundige bereid gevonden om de plannen te beoordelen. Samen met de directeur van de nieuwe scholengemeenschap.

Marieke is helemaal enthousiast, kan ze haar idee eindelijk naar buiten brengen. Op de dag van de presentatie is ze zelfs een beetje zenuwachtig. Dan is ze aan de beurt. Enkele leerlingen hebben al leuke ideeën gepresenteerd, zal dat van haar voldoende zijn om te kunnen winnen? Haar presentatie is kort maar krachtig. Het betreft een kleurboek. Niet zomaar een kleurboek, maar een 4D-kleurboek. Om het 4D effect te krijgen moet het kleuren aan 3 voorwaarden voldoen:

  • je moet buiten de lijntjes kleuren,
  • het kleuren moet met verschillende materialen gebeuren,
  • en het moet gedaan worden door verschillende handen, en dat liefst tegelijkertijd.

De jury geeft commentaar: het is een heel mooi plan. De prof noemt het zelfs ‘escher-achtg’. Marieke gaat helemaal gloeien. Ze vindt het heel spannend. Ze krijgt er een kleur van, een professor die haar idee snapt en goed beoordeelt. Ze maakt zeker kans om te winnen. Voldaan gaat ze naar huis. De vier weken tot de uitslag duren een eeuwigheid. En dan komt de dag dat de uitslag bekend gemaakt wordt. De directeur, bijna alle docenten van de hele scholengemeenschap, de plannenindieners en nog vele andere leerlingen zijn in de aula aanwezig. Zoals gewoonlijk is de directeur breed van stof. Wanneer zegt ie nou wie er gewonnen heeft? Aan het einde komt er tromgeroffel. Nou gaat het gebeuren!

‘We hebben er goed over nagedacht. Er zijn heel veel mooie en interessante plannen ingediend. Zoveel dat we nog geen besluit hebben kunnen nemen.’

What the f*ck? Zitten we hier  te wachten, helemaal zenuwachtig en komt ie met zo’n rotsmoesje.

‘We hebben besloten om ons nog een maand langer over de plannen te beraden en dan pas de uitslag bekend te maken’ gaat ie verder. Marieke heeft haar aandacht allang op iets anders gevestigd. Ze moet plassen en loopt weg. Volgende maand maar weer zien. Ze is teleurgesteld.

Een maand later komt er wel een soort uitslag. Er zijn vier plannen die overeind blijven. Geen van de vier is de echte winnaar. Maar deze vier plannen hebben enorme potentie en zullen wel uitgewerkt gaan worden. Hoe en wanneer dat gebeurt zal nog met de indieners besproken worden.
Marieke’s plan hoort ook bij die vier projecten. En toch is ze niet blij. Ze krijgt er een raar gevoel bij.

Nog een maand later moet ze bij de directeur komen. ‘Ik heb nog eens met die professor gepraat. Hij vond jouw idee het allerbeste. Eerst snapte ik er niets van, maar hij heeft het me uitgelegd. En ja, hij heeft gelijk. Jouw idee is fantastisch. We gaan het dus helemaal uitwerken. Ik heb enkele van zijn studenten gevraagd om dit te gaan doen. Zij zijn er al mee aan de slag.’

Marieke is met stomheid geslagen. Haar plan is het beste! Maar het wordt uitgevoerd door studenten van de TU. Het is toch haar idee? Zij weet toch de ins en outs van het plan? Weten die studenten dat ook? Ze heeft hen niet eens gesproken.  Ze besluit om uit te gaan zoeken wie die studenten zijn. Dat lukt haar ook. En ze maakt een afspraak. Over veertien dagen moeten ze toch naar haar school. Ze hebben dan een afspraak met haar directeur.  Dus op diezelfde middag heeft Marieke een afspraak met de studenten. Wat moet ze nou eigenlijk bespreken? Ze weet het even allemaal niet. Het is verwarrend. Het is frustrerend.

De twee studenten die met het project bezig zijn, zijn helemaal enthousiast. Ze vertellen wat ze hebben gedaan, hoever ze al zijn. En als het project klaar is, is dit wel een kroon op hun CV. Ja, ze lopen nog wel tegen bepaalde zaken aan, maar daar komen ze wel uit. En hoe het nu met Marieke gaat? Of ze nog nieuwe ideeen aan het ontwikkelen is. Zij is toch dat meisje wat bezig is met het maken van kleuterkleurboeken? Ja dat klopt, daar is ze al vier jaar mee bezig. Kleurboeken voor kleuters met wiskundige componenten. Zodat wiskunde straks geen vreemd vak meer is, maar gewoon een onderdeel van het leven van ieder kind. De studenten zijn niet meer zo geinteresseerd. Ze moeten de trein halen. Bij het weglopen draaien ze nog een keer om en zeggen tegen Marieke:

‘hou ons op de hoogte hoe het staat met de kleuterkleurboeken. En zorg dat de kinderen niet buiten de lijntjes kleuren…’.

Marieke gaat gedesillusioneerd naar huis. Haar plan is het beste. Maar ze hebben de essentie niet gesnapt. Buiten de lijntjes kleuren was een van de voorwaarden, en nu moet ik zorgen dat de kleuters binnen de lijntjes gaan kleuren?

buiten de lijntjes gekleurd brein


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *