RIJDEN ZONDER LICHT IN DE NACHT

We razen maar door, steeds meer, steeds sneller. Het kan niet op, zelf de sky is niet meer de limit. Gewoon mens kunnen zijn, je eigen ding doen is niet meer mogelijk. Je moet mee, in de ratrace die welvaart heet. We leven in een donkere wereld. Het is als rijden in de nacht. We rijden met z’n allen op de snelweg met onze grote lichten aan. Op naar…., ja noem jij het maar. Wat we ons niet beseffen is dat we met onze grote lichten op slechts een klein gedeelte van onze weg kunnen overzien, een schijn zekerheid. Je zou kunnen overwegen om nog grotere lichten te laten monteren. Maar je ziet met je gewone lichten niet, maar ook met je grote lichten niet, het geheel. En het wordt steeds drukker op die snelweg, steeds meer mensen doen mee, moeten meedoen, aan die ratrace. Dit moet een keer verkeerd gaan denken en roepen velen van ons. Hoe het verkeerd zal gaan weten we niet.
Dit is, of liever was, onze wereld tot eind februari 2020.

Dan ineens gaan de lichten, alle lichten uit. We rijden door, maar beseffen dat we dat met de dood moeten bekopen. Dus we stoppen, massaal. Alles stopt, we gaan niet meer naar ons werk, niet naar school. Gaan niet meer op bezoek bij oma en opa. Zelfs een bezoekje aan de dokter, voor je eigen gezondheid, is er niet meer bij. Ineens stagneert het totale verkeer op de snelweg. Er zijn (gelukkig) nog weinig doden gevallen. Geen grote crashes ontstaan. De nacht lijkt donker, koud en eenzaam. Maar in deze stilstand beseffen we ook dat dit niet een blijvende toestand is. Leven is niet in de nacht stilstaan op de snelweg van de welvaart. Maar hoe dan wel?

GOEDE NACHT

Alle stilstand moet weer op gang komen. Er is echter wel een verandering opgetreden. We moeten rijden zonder licht. Onze nep-veiligheid, onze gedachte dat we ons hele leven konden overzien is verdwenen. Het was er al niet, maar nu beseffen we het. Dus komen we weer in beweging, starten we ons sociale en humane leven weer op. In kleine stapjes, want rijden in de nacht zonder licht gaat langzaam. In een menselijk tempo. Een tempo dat we allemaal kunnen bevatten en bijhouden. We gaan op weg met de raampjes (ogen en oren zoals je wilt) open, zodat je de mensen om je heen kunt ondersteunen, kunt voorzien van tips. Of zij ons.

Het rijden zonder lichten heeft ook voordelen, kom je gaandeweg achter. De nacht is niet lelijk, is niet eng. De nacht zit vol leven. Door zonder licht voort te gaan, moet je langzaam bewegen. Als je langzaam beweegt ben je in staat om alles om je heen waar te nemen. Een prachtige sterrenhemel, wolken die voorbij drijven, de grotere en kleinere dieren die een ander dag-nachtritme hebben dan wij mensen. We hebben al een 24-uurs omgeving, daar heeft de natuur al in voorzien.
En tegen het ochtendgloren beseffen we ons, dat dit tempo eigenlijk wel past. We zijn minder gejaagd, kunnen meer van elkaar hebben, doen meer samen. Het geraas, getoeter en de grote lichten laten we achter ons. We gaan verder met onze natuurlijke capaciteiten in een wereld waarin respect is voor alles wat leeft en is. In een levendig tempo, dat van de natuur.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *