jun 16 2017

Van probleem naar mogelijkheid

In het huidige zorg- en dienstenstelsel gaat men uit van PROBLEMEN. Als je een klacht, symptoom, ziekte, schuld, ruzie met de buren hebt, dan wordt wordt dit probleem er uitgelicht. De focus wordt gezet op het probleem. En vervolgens wordt er een plan opgesteld om het probleem op te lossen. Vaak helemaal los van de verdere context, jouw leven.

 

PROBLEMEN

Problemen laten zich op vergelijkbare wijze zien. Hierdoor lijkt dat een uiterlijk overeenkomend probleem bij iedereen hetzelfde is. En dus bij iedereen hetzelfde behandelplan kan worden toegepast: protocollen.

Dus stel, ik heb schulden, dan wordt een financieel plan opgesteld. Wat komt er binnen, waar mag jij het aan uitgeven en waaraan niet. Daar moet jij je aan houden, dat is de afspraak, dat is het protocol.

Of een ander probleem, je hebt hoofdpijn en je krijgt een pijnstiller. De pijn gaat weg (de val van de trap, het verdriet of boosheid die achter de hoofdpijn ligt zijn daarmee niet verdwenen).

 

VERANDERING

Binnen de zorg en het dienstenstelsel is momenteel een verandering gaande. Waardes en normen worden onder de loep genomen. Soms gedwongen, vaak ook vrijwillig. Hierbij komt de persoon die bij het probleem hoort steeds centraler te staan. En wordt het probleem steeds vaker in de contex, het leven van de probleem-houder, bekeken. Opnieuw, stel dat je schulden hebt:  dan wordt gekeken waaruit de schulden zijn ontstaan. Er wordt in overleg gekeken waaraan geld kan worden besteed en waaraan niet. Met een mooi niet-nederlands woord: ‘shared decision’.

 

MOGELIJKHEDEN

In het nieuwe zorg- en dienstenstelsel wordt veelal uitgegaan van MOGELIJKHEDEN. Bij deze verandering hoort ook een andere ‘soort’ zorgverlener. Je wordt van zorgverlener (de zorgverlener neemt het probleem als het ware over) meer begeleider. Dat vraagt een andere insteek van zowel de zorgverlener als de probleem-houder. De zorgverlener moet leren loslaten, je neemt het probleem niet meer over. Ij als zorgverlener gaat het niet oplossen, je begeleidt alleen het proces. En het vraagt van de probleem-houder meer eigen verantwoordelijkheid en actie. Je moet het zelf oplossen, met begeleiding van een of meer mensen. Dit houdt ook in, dat je zelf meer inbreng hebt in het gehele proces. Je wordt op je eigen kracht aangesproken (wat kan er allemaal nog wel).

 

OPLOSSING

En wanneer is het probleem dan opgelost? Op het moment dat de probleem-houder het totale plaatje niet meer als probleem ervaart. Dat wil niet zeggen dat de zorgverlener het probleem ziet als ‘opgelost’. De zorgverlener zou nog steeds willen helpen, want die zorgverlener vindt nog steeds dat het probleem kan verbeteren. Maar hier moet de zorgverlener zijn zorgtaak laten varen. Als iemand iets niet als probleem ziet, hoef je geen hulp te leveren.

 

UITZONDERING

NB: uitzonderingen bevestigen de regel. Als iemand  bijvoorbeeld een ongeval krijgt, is het handig om eerste hulp te verlenen, en niet eerst een gesprek te gaan voeren of die persoon dat wel wil en op welke manier. Maar zelfs dan, wanneer de persoon in kwestie aanspreekbaar is, is overleg mogelijk: naar welke dokter, welk ziekenhuis of iets dergelijks wilt u gaan?

ook andere richtingen komen daar waar je naar toe wilt

Geef een reactie

Your email address will not be published.